Jestem głosem pokolenia, które nie ma nic do powiedzenia IV
Ecce homo Katoliczka, nieheteronormatywna, głęboko wierząca, w związku z dziewczyną. Oddech. Nie wiem. Nie wiem, gdzie i kim jestem. Żyję w kraju, w którym teoretycznie mogę swobodnie wyrażać swoją wiarę, a niejednokrotnie to z jej powodu byłam wyśmiewana. Oddech. Żyję w kraju, w którym teoretycznie mogę być kimkolwiek chcę, ale boję się trzymać za rękę dziewczynę, gdy idziemy po ulicy miasta. Od teraz już nie mogę nawet tego. Oddech. Żyję w kraju, w którym stoję nad przepaścią. Ziemia rozsuwa się coraz szerzej pod moimi stopami. Jedną n…
Jestem głosem pokolenia, które nie ma nic do powiedzenia III
Jestem lgbt. Jestem córką, siostrą, dziewczyną, przyjaciółką. Jestem człowiekiem. Człowiekiem, który nie ma już siły krzyczeć. Zagłuszono mnie, zdeptano, opluto. Wypędzono poza margines. „Jestem lesbijką”. W uszach rozbrzmiewa głośny trzask drzwi o futrynę. Ostry ból przeszywa głowę i pewnie też serce. Mam nadal serce? Do oczu napływają łzy, a drżące dłonie wycierają krople wypływające spod okularów. „Nie chcę takiej córki, jesteś chora, nie będę tego słuchać”. Zamykam się w pokoju, wiem, że nigdy więcej nie spojrzy na mnie tak samo. Pozosta…
Jestem głosem pokolenia, które nie ma nic do powiedzenia II
Ja też ostatnio jestem wściekła, a raczej po prostu smutna. Oglądałam niedawno z dziadkiem TVP i tak, byłam przerażona tym jak odczłowiecza się ludzi, ale jeszcze bardziej tym, że "Co mamy robić innego niż krzyczeć?!" po prostu nie działa. W pewnym momencie dziewczyna w naszym wieku krzyknęła do kamery, że "jak te stare k*** głosujące na PiS wymrą, to wreszcie będzie dobrze". I to jest po prostu nieodpowiedzialne. Mojego dziadka zabolało to tak bardzo, że powtarzał mi to kilka razy. Nie możemy z obu stron barykady na sieb…
Jestem głosem pokolenia, które nie ma nic do powiedzenia I
Piszę, bo jestem wściekła. Piszę, bo jestem sfrustrowana i zaniepokojona tym, co dzieje się na świecie. Piszę, bo jestem przerażona tym, co dzieję się w moim kraju. Mam 16 lat i mam szczęście, że otaczają mnie dobrzy i kochający ludzie, mam niesamowite szczęście, bo mam inteligentnych i wrażliwych przyjaciół, którzy stworzyli ten tygodnik, dla którego mogę pisać. Piszę dlatego, że mam za dużo myśli kłębiących się w głowie, których brak uzewnętrznienia może przynieść złe skutki. Nawet nie wiem od czego zacząć. Targają mną emocje i co jakiś cz…